وقتی یک نفر دنبال حکم اخراجش می‌گردد / بازنده همیشگی یک مقایسه خود کرده: پرویز مظلومی!

به گزارش متافوتبال٬ رویز مظلومی با تکرار این جمله‌ها که «اگر من این نتایج را می‌گرفتم چه بلایی بر سر من می‌آوردند» همیشه خود را وارد بازی مقایسه با امیر قلعه‌نویی می‌کند، غافل از اینکه چنین مقایسه‌ای غیرحرفه‌ای‌ترین کاری است که مظلومی انجامش می‌دهد. مظلومی هربار در این مقایسه بازی را می‌بازد و باز هم برای چنین شکستی پیشقدم می‌شود. هرگاه استقلال چند هفته روند خوبی نداشته باشد، مظلومی فرصت را برای مقایسه از دست نمی‌دهد و در خیال خود تصور می‌کند با چنین مقایسه‌ای نتیجه‌ای به نفع او ثبت می‌شود. مثالش همین روزهای اخیر؛ استقلال چند هفته‌ای نتایج خوبی نگرفت و مظلومی دوباره خود را برای مقایسه شدن آماده کرد.
 بله، مظلومی با نتایجی که استقلال در این فصل گرفته شاید تا امروز اخراج می‌شد اما او به این نکته بی توجه است که درباره مربیان با توجه به پیشینه مربیگری‌شان تصمیم می‌گیرند، نه با توجه به چند پیروزی یا شکست در یک فصل. یک مربی با رزومه پرویز مظلومی اگر با استقلال روی پله پنجم جدول باشد (رتبه این روزهای استقلال) احتمال اخراجش وجود دارد اما یک مربی با رزومه قلعه‌نویی احتمال برکناری‌اش در چنین شرایطی بسیار ناچیز است. پرویز مظلومی اگر نتیجه فصل گذشته استقلال را می‌گرفت و پنجم می‌شد در اخراجش نباید شک می‌کردیم اما قلعه‌نویی در فصل گذشته پنجم شد و این پیشینه‌اش در مربیگری بود که کسی را به فکر تغییر در نیمکت استقلال نینداخت. توجه کنیم که استقلال در حالی فصل گذشته پنجم شد که تا روز آخر لیگ شانس قهرمانی داشت اما استقلال با مظلومی لابد پیش از هفته آخر شانس قهرمانی را از کف می‌داد که این هم البته برای مقایسه قلعه‌نویی و مظلومی نکته کلیدی و قابل ذکری نیست، بلکه جام هاست که تکلیف چنین مقایسه‌ای را روشن کرده است. جام را اگر به برنده دربی‌ها می‌دادند، آنگاه مظلومی با 4 جام در لیگ و جام حذفی کارنامه‌ای قابل اعتنا داشت و می‌توانست خود را با امیرقلعه‌نویی مقایسه کند اما مقایسه با دست خالی چه حاصلی برای پرویز مظلومی دارد؟
مظلومی اما خود را وارد بازی مقایسه می‌کند و هربار می‌گوید: «اگر من بودم با این نتایج از استقلال اخراجم می‌کردند» و این بزرگ‌ترین آسیبی است که مظلومی به شرایط بحرانی خود در بازار کار مربیان در فوتبال ایران وارد می‌کند. همین مقایسه‌ها و بررسی کارنامه است که در آغاز فصل برای پرویز مظلومی جایی در لیگ 16 تیمی باقی نمی‌گذارد.
برای نیمکت استقلال و پرسپولیس در فوتبال ایران همیشه گزینه‌هایی عجیب پیدا می‌شوند. چند شکست کافی است تا مربیانی که از دایره 16 تیمی لیگ برتر بیرون مانده‌اند و حتی در لیگ یک هم تیمی صاحب شانس سراغ‌شان را نگرفته، به گزینه‌هایی از نگاه رسانه‌ها تبدیل شوند یا خود را در قامت فرشته نجات معرفی کنند. استقلال و پرسپولیس بارها مربیانی را انتخاب کرده‌اند یا گزینه‌هایی برای‌شان مطرح شده که در آن فصل آنها حتی در تیم‌های قعرنشین شانس مربیگری نداشتند.
مظلومی بیرون از باشگاه استقلال مربی تیم‌های درجه چندم می‌شود، او را روی نیمکت آلومینیوم، صبا، ابومسلم و نفت آبادان به یاد می‌آوریم یا در بهترین روزگارش او را مربی مس دیده‌ایم (البته در بدترین روزگارش نیز دوباره روی نیمکت مس نشست.) این مربی با این شانس‌های مربیگری در فوتبال ایران، حالا می‌پرسد اگر من مربی استقلال بودم چه بلایی بر سر من می‌آوردند؟ پاسخ ساده‌ای دارد: بدیهی است که احتمال اخراج او بسیار زیاد بود.
مظلومی اما این نکته بدیهی را هربار که خیال می‌کند در استقلال خبری هست یادآوری می‌کند. بله، یادآوری می‌کند که یک مربی با کارنامه من در چنین شرایطی از استقلال اخراج می‌شد اما قلعه‌نویی به کارش ادامه می‌دهد. این یعنی یادآوری کارنامه متفاوت دو مربی که منجر به تصمیماتی بی شباهت درباره عملکرد آنها می‌شود، این یعنی یک مقایسه خودکرده که حالا تدبیری هم برایش پیدا نمی‌شود. مظلومی انگار همیشه دنبال حکم اخراج خود می‌گردد!

مظلومی بیرون از باشگاه استقلال مربی تیم‌های درجه چندم می‌شود، او را روی نیمکت آلومینیوم، صبا، ابومسلم و نفت آبادان به یاد می‌آوریم یا در بهترین روزگارش او را مربی مس دیده‌ایم (البته در بدترین روزگارش نیز دوباره روی نیمکت مس نشست.) این مربی با این شانس‌های مربیگری در فوتبال ایران، حالا می‌پرسد اگر من مربی استقلال بودم چه بلایی بر سر من می‌آوردند؟ پاسخ ساده‌ای دارد: بدیهی است که احتمال اخراج او بسیار زیاد بود.

ایران‌ورزشی